O
conflicto é un feito cotidiano ao que todos e todas nos enfrentamos
no noso traballo, nas nosas relacións co vecindario, coas nosas
amizades e por suposto tamén na FAMILIA. Estes conflictos prodúcense
de moitas formas e con distinta intensidade e en tódolos niveis do
comportamento. O conflicto é algo natural que xurde das situacións
propias da convivencia e das relacións humanas e máis dentro do
núcleo FAMILIAR; forma parte da nosa vida. Se isto é así, porque
nos sentimos mal cando estamos inmersos e inmersas nun conflicto?
Porque o relacionamos con algo negativo? Porque os evitamos en vez de
afrontalos e intentar resolvelos de maneira que sexa beneficioso para
ambas partes? Todo isto fai que a comunicación se interrumpa, que as
nosas actitudes tendan a polarizarse e que nos sintamos feridos/as.
Hai que pensar nalgún conflicto do pasado que foi resolto
establecendo relacións máis positivas coas demáis persoas.
O
feito de que relacionemos o CONFLICTO con algo negativo fai que en
moitas situacións, esa situación se xestione de maneira
insatisfactoria. Máis concretamente, o vínculo que se crea na
FAMILIA permite ter ferramentas suficientes para establecer tanto
relacións positivas como negativas. Existen diferentes tipos de
familias e se poden facer numerosas clasificacións en relación ao
social, recursos ou según o nivel económico pero todo xira, dunha
maneira ou outra en crear espazos onde as persoas se sintan queridas
ou valoradas ou, pola contra, que se sintan incomprendidas ou non
recoñecidas. A cercanía e a continuidade das RELACIÓNS FAMILIARES
fan máis intesos os conflictos que se xeneran. Un dato a ter en
conta é que o contexto familiar, digamos que ten unha complicidade
añadida xa que é o que máis perdura ao longo do tempo; aínda que
a estructura se transforme, as persoas que o compoñen cambia e os
ciclos que atravesa a familia tamén. Por elo, é moi común que os
conflictos que se creían resoltos nunha época anterior cobren nova
vida noutra etapa. Tampouco hai que olvidar que as confrontacións
familiares afectan ademáis de á identidade das persoas membros, á
da familia como sistema interpersoal, económico e social, de ahí a
súa importancia e complicidade.
- A continuación expondremos unhas estratexias que nos poden axudar a encontrar solucións satisfactorias e adecuadas aos conflictos familires:
ESCOITA
ACTIVA: a escoita vai ser efectiva cando realmente entendamos o
que a outra parte nos quere dicir e cando esa parte dese conta de que
así foi.
Clarificar,
parafrasear, resumir con técnicas que debemos empregar para
facilitar esa escoita activa. De vez en cando debemos preguntar para
saber que o que se oíu é o correcto, tamén debemos repetir coas
nosas palabras o que se dixo para ver se é o mesmo que nós creemos
e resumir.
FALAR: como nos expresamos, o ton que empregamos, as palabas, as expresións...son un conxunto de compoñentes que inflúen en crear un bo ambiente e facilitar a resolución do conflicto familiar ou pode provocar a non chegar a un acordo. Se cambiamos a linguaxe podemos cambiar o escenario da discusión e tal vez, o resultado.
PARTICIPAR:
para poder resolver un
conflicto familiar lo primero de todo es querer solucionarlo y
mostrar interés para conseguir el bien común. Non debemos calarnos
o que pensemos e temos que empregar a asertividade para participar no
conflicto e por suposto dar a oportunidade á outra parte a facelo
libremente.
COLABORAR:
non hai que competir, hai que colaborar. Nun conflicto familiar ou
son todos e todas gañadores/as ou todos/as perdedores/as; se non se
chega a unha solucción beneficiosa para ambas partes, o conflicto
segue estando ahí, inclúe de forma indirecta ou directa a todos e
todas os/as mebros que conforman a familia.
EMPATÍA:
é a capacidade de “poñernos no lugar” da outra persoa. Debemos
entender e comprender o conflito dende a perspectiva oposta(polo
menos nun primer momento) para así poder recopilar todas as versións. 
